که در ایوان حیاطش دل فانوس کهن می سوخت

استکان های کمر تنگ طلایی لب

چای را با نفس صبح ، خنک می کرد

اخگری چند به جا مانده از آن شب ها

و در آتشدان ، رویای بهار گذران می مرد

گل یخ ، عطر غریبانه ی غمگین غروبش را

تا سراپرده ی رنگین سحر می برد