تا سراپرده ی رنگین سحر می برد

که در ایوان حیاطش دل فانوس کهن می سوخت

و در آتشدان ، رویای بهار گذران می مرد

گل یخ ، عطر غریبانه ی غمگین غروبش را

و سحر ، چشم به تاریکی ان روح جوان می دوخت

اخگری چند به جا مانده از آن شب ها

که دلش از وزش عطری می لرزید