و سحر ، چشم به تاریکی ان روح جوان می دوخت

و در آتشدان ، رویای بهار گذران می مرد

گل یخ ، عطر غریبانه ی غمگین غروبش را

تا سراپرده ی رنگین سحر می برد

اخگری چند به جا مانده از آن شب ها

که دلش از وزش عطری می لرزید

و تنش از تپش قلبی پر می شد