و سرانگشتش ، گلمیخ زراندوده ی عصیان را

و نهیب غضبش ، جار شبستان خدایی را

خرد می

کرد و فرو می ریخت

در دل خام ترین پرتو فیروزه ای صبح ، فرو می کوفت

و حقیقت را از بند رها می کرد

آه ، دیری است که در خاطر ویران پر آشوبش