در دل خام ترین پرتو فیروزه ای صبح ، فرو می کوفت

خرد می

کرد و فرو می ریخت

و سرانگشتش ، گلمیخ زراندوده ی عصیان را

و حقیقت را از بند رها می کرد

آه ، دیری است که در خاطر ویران پر آشوبش

دیگر از این همه ، جز یادی