آه ، دیری است که در خاطر ویران پر آشوبش

و سرانگشتش ، گلمیخ زراندوده ی عصیان را

در دل خام ترین پرتو فیروزه ای صبح ، فرو می کوفت

و حقیقت را از بند رها می کرد

دیگر از این همه ، جز یادی

گنگ و پیچان و گریزان و پریشان نتواند یافت

در شبستان غمش ، نور نشاطی نتواند تافت