در شبستان غمش ، نور نشاطی نتواند تافت

آه ، دیری است که در خاطر ویران پر آشوبش

دیگر از این همه ، جز یادی

گنگ و پیچان و گریزان و پریشان نتواند یافت

گاه ، راهی به فراموشی می جوید

از سر حسرت می گرید و می گوید

آه ای پیری ، ای موسم فرزانگی و تسلیم