ای فراموشی ، ای مایه ی خاموشی و خرسندی

از سر حسرت می گرید و می گوید

آه ای پیری ، ای موسم فرزانگی و تسلیم

آه ، ای پیری ، ای دوره ی تدبیر و خردمندی

این همه یاد پریشان را از خاطر من بردار

ای زمین ، ای گور ، ای مادر

کی در آغوش تو خواهم خفت ؟