پیرمردی که در آن سوی درختان خزان دیده قدم می زد

نوبتم را به کسی مسپار

نوبتم را به کسی مسپار

آه ، می بینی ؟

پیرمردی که سر تیز عصای او

صلح آن چشمه ی حندان را پیوسته به هم میزد

روح چل سالگی من بود