پیرمردی که سر تیز عصای او

نوبتم را به کسی مسپار

آه ، می بینی ؟

پیرمردی که در آن سوی درختان خزان دیده قدم می زد

صلح آن چشمه ی حندان را پیوسته به هم میزد

روح چل سالگی من بود

روحی آشفته تر از سایه ی صدها برگ