روحی آشفته تر از سایه ی صدها برگ

پیرمردی که سر تیز عصای او

صلح آن چشمه ی حندان را پیوسته به هم میزد

روح چل سالگی من بود

و پراکنده تر از لرزه ی صدها موج

روحی آماده ی مردن بود