مرا به پاس وفا پایمال دشمن کرد

که آب صافی نورش به دانه ای نرسید

چنان پرنده ی مهر از خدنگ کینه گریخت

که هر چه رفت به هیچ آشیانه ای نرسید

به دست دوست ، به از این ، بهانه ای نرسید