به روی گونه ی گلرنگ صبح پنجه کشید

ز پشت مردمکش

آفتاب را دیدم

که از درخت فراتر رفت

نگاه روشن زن

خراش پنجه ی خورشید را نشانم داد

عبور عقربه ای ، ساعت طلایی را