به روی گونه ی بیرنگ خاک پنجه کشید

ز پشت مردمکش آفتاب را

دیدم

که از درخت فرود آمد

نگاه خیره ی زن

خراش پنجه ی خورشید را نشانم داد

زمان ، زمان عزیمت بود