نگاه خیره ی زن

دیدم

که از درخت فرود آمد

به روی گونه ی بیرنگ خاک پنجه کشید

خراش پنجه ی خورشید را نشانم داد

زمان ، زمان عزیمت بود

زنی چراغ به دست از حصار شب می رفت