با وهم شب ، ترانه ی غوکان دوردست

باد آورد ز ساحل دریا ، خفیف و محو

آواز موج ها و شبانان و عابران

جنگل در آشیانه ی شب ، خفته بی صدا

گیرد درین سکوت غم آلوده ، توامی

چون رشته ی طناب سپیدی است راه ده

در نور مه ، کنار چمن های شبنمی