چون رشته ی طناب سپیدی است راه ده

جنگل در آشیانه ی شب ، خفته بی صدا

با وهم شب ، ترانه ی غوکان دوردست

گیرد درین سکوت غم آلوده ، توامی

در نور مه ، کنار چمن های شبنمی

چشمک زنان ز پشت درختان ، ستاره ها

چون چشم دیوهای هراسان ز آدمی