چون چشم دیوهای هراسان ز آدمی

چون رشته ی طناب سپیدی است راه ده

در نور مه ، کنار چمن های شبنمی

چشمک زنان ز پشت درختان ، ستاره ها

اید صدای دور نیی ، گرم و سوزناک

همراه باد نیمه شبی ، با ملایمی

خیزد فروغ قرمزی از آتش شبان