اید صدای دور نیی ، گرم و سوزناک

در نور مه ، کنار چمن های شبنمی

چشمک زنان ز پشت درختان ، ستاره ها

چون چشم دیوهای هراسان ز آدمی

همراه باد نیمه شبی ، با ملایمی

خیزد فروغ قرمزی از آتش شبان

در سایه های کوه ، به محوی و مبهمی