کم کم ذهن ز خنده تهی کرده بود ماه

وان مرغ شب که سر زد ازو ناله ی فنا

اینجا سکوت و خاطره ها خفته بود و باد

در دود شب توهم و رویا دمیده بود

غمگین ، در آسمان کبود آرمیده بود

اندام بیشه در شمد نرم ماهتاب

چون زخمیان پیر ، به بستر لمیده بود