چون زخمیان پیر ، به بستر لمیده بود

کم کم ذهن ز خنده تهی کرده بود ماه

غمگین ، در آسمان کبود آرمیده بود

اندام بیشه در شمد نرم ماهتاب

در پای چشمه ای که مه اید در آن به رقص

از خستگی ، چنار نحیفی خمیده بود

من بودم و سکوت شب و سیل خاطرات