در پای چشمه ای که مه اید در آن به رقص

غمگین ، در آسمان کبود آرمیده بود

اندام بیشه در شمد نرم ماهتاب

چون زخمیان پیر ، به بستر لمیده بود

از خستگی ، چنار نحیفی خمیده بود

من بودم و سکوت شب و سیل خاطرات

گویی ز دل نشاط حیاتم رمیده بود