من بودم و سکوت شب و سیل خاطرات

چون زخمیان پیر ، به بستر لمیده بود

در پای چشمه ای که مه اید در آن به رقص

از خستگی ، چنار نحیفی خمیده بود

گویی ز دل نشاط حیاتم رمیده بود

چون مردگان بیخبر از عالم بقا

ناگه صدای همهمه ی باد نیمه شب