کندند مرکبان خود از ضربه ها ز جای

ناگه صدای همهمه ی باد نیمه شب

پیچید در خموشی خلوتگه خدای

گفتی به یک نهیب سواران خشمگین

یا در فروغ ماه پریزادگان مست

در خلوت و سکوت ، همه دف زدند و نای

یا رهزنان بیشه نشین ، های و هو کنان