تا نیمه شد عیان و در آن دخمه ایستاد

از آخرین مزار ، صدایی خفیف و خشک

آمد به گوش و معجزه ای قبر را گشاد

اندام خالی شبحی ، لاغر و مخوف

پیراهنش سپید چو مهتاب نیمه شب

در تیرگی به موج زدن در مسیر باد

در نور ماه ، سایه ی او ، پیش پای او