طرح ز هم گسیخته ای بر زمین نهاد

پیراهنش سپید چو مهتاب نیمه شب

در تیرگی به موج زدن در مسیر باد

در نور ماه ، سایه ی او ، پیش پای او

در استخوان دست چپش ، دسته ی تبر

در استخوان دست دگر ، از نی اش مداد

گفتی سرود مرگ در آن نی گرفته جا