در استخوان دست چپش ، دسته ی تبر

در تیرگی به موج زدن در مسیر باد

در نور ماه ، سایه ی او ، پیش پای او

طرح ز هم گسیخته ای بر زمین نهاد

در استخوان دست دگر ، از نی اش مداد

گفتی سرود مرگ در آن نی گرفته جا

یک لحظه ایستاد و سپس بازوان گشود