در استخوان دست دگر ، از نی اش مداد

در نور ماه ، سایه ی او ، پیش پای او

طرح ز هم گسیخته ای بر زمین نهاد

در استخوان دست چپش ، دسته ی تبر

گفتی سرود مرگ در آن نی گرفته جا

یک لحظه ایستاد و سپس بازوان گشود

زد با تبر به روی لحد چند ضربتی