کم کم ترانه رفت به پایان و آن شبح

بر رقص مرده بود همانگونه ام نگاه

غافل که کوکب سحری چون نگین اشک

زد حلقه در سپیدی چشم شب سیاه

نی را ز لب گرفت و دمی خیره شد به راه

وانگه تبر به دست ، همان ضربه ها نواخت

شد رقص شب تمام و هیاهوی آن تباه