انبوه مردگان همه خفتند در مزار

نی را ز لب گرفت و دمی خیره شد به راه

وانگه تبر به دست ، همان ضربه ها نواخت

شد رقص شب تمام و هیاهوی آن تباه

بر رویشان فتاد لحد ها و نور ماه

شب ماند و آن سیاهی کمرنگ و آن فضا

یک لحظه ماند آن شبح نی نواز و باز