سنگ لحد به سینه اش افتاد بی درنگ

شب ماند و آن سیاهی کمرنگ و آن فضا

یک لحظه ماند آن شبح نی نواز و باز

او نیز در مزار خود آهسته جا گرفت

زان پس سکوت محض ، فضا را فراگرفت

گویی نه مرده بود ، نه غوغای مرده ها

شب بود و وهم باطل شب در تو پا گرفت