وان اختری که چشم به راه سپیده بود

شب بود و وهم باطل شب در تو پا گرفت

مهتاب محو و بی رمق صبح ، ناگزیر

رخت از زمین کشید و گریز از فضا گرفت

کم کم نظر ز منظره ی خاک وا گرفت

دیگر مرا نماند گواهی به مدعا

در این میان ، سیاهی تاریک رهروی