پیری خمیده بود و چراغی به دست داشت

با سوسوی چراغی از آن دور دیده شد

چون گردباد کوچکی از راه دررسید

کم کم صدای پای خفیفش شنیده شد

نور چراغ ، چیره به نور سپیده شد

آمد کنار قبری زانو زد و نشست

آهی کشید و پرده ی صبرش دریده شد