آهی کشید و پرده ی صبرش دریده شد

پیری خمیده بود و چراغی به دست داشت

نور چراغ ، چیره به نور سپیده شد

آمد کنار قبری زانو زد و نشست

آغاز گریه کرد و چنان شد که از نخست

گویی برای آه و فغان آفریده شد

من خیره ماندم از اثر این دو ماجرا