آغاز گریه کرد و چنان شد که از نخست

نور چراغ ، چیره به نور سپیده شد

آمد کنار قبری زانو زد و نشست

آهی کشید و پرده ی صبرش دریده شد

گویی برای آه و فغان آفریده شد

من خیره ماندم از اثر این دو ماجرا

ده ، همچو خفته ای که ز خواب سحر پرد