هی رفته رفته کم شد و روشن شد آسمان

ده ، همچو خفته ای که ز خواب سحر پرد

چشمی گشود و خورد به آهستگی تکان

شب مرده بود و نور سپید ستاره ها

از قلب ده ، صدای بلند اذان صبح

پیچید در سکوت افق با طنین آن

گنجشک ها ترانه سرودند با نسیم