پیر از کنار گور به پا خاست با چراغ

آورد باد مست سحر ، بوی آشنا

نور لطیف صبحگهان سایه زد به کوه

دنبال آن غبار کمی در فضا دمید

باد سحر چراغ ورا کشت و آرمید

داد آسمان ز پنجره ی قرمز افق

شادی کنان ز جنبش خورشید خود امید