بر روی چوبدستی باریک خود خمید

گلرنگ شد فروغ مه آلود بامداد

نور پریده رنگ سحر از فضا رمید

پیر شکسته پشت روان شد به سوی ده

در گرد جاده ، سایه اش افتاد با عصا