کوزه به دوش از درون دهکده ایند

بر لب سرچشمه آتشی بفروزند

رقص کنان ، گیسوان خود بگشایند

نیمه شب آنگه که سایه های درختان

چتر زند بر فراز واحه ی اموات

از سر گلدسته های مسجد موهوم