چشمه سار تشنه در پای درختان

جام ماه از شهد شیری رنگ مملو

نور آن چون خنده های نیکبختان

می چکید از کام شهد آلود ظلمت

می گرفت از دست شب جامی گوارا

طبل کوبان ، زنگیان آدمی کش

با هزاران چشم سرخ شعله افکن