با هزاران چشم سرخ شعله افکن

چشمه سار تشنه در پای درختان

می گرفت از دست شب جامی گوارا

طبل کوبان ، زنگیان آدمی کش

نقطه ها می ساختند از روشنایی

در فضا چون برق مشعل های روشن

یا چو آتشپاره در دود صحرا