چشمه ساران خیره بر نقش جمالش

گاه کف می زد به تنهایی درختی

باد می آمد به قصد گوشمالش

چون زنی بر شانه ها می ریخت گیسو

ماه چون آوارگان خاموش و تنها

پنجه های تکدرختان ، باز می شد

با هیاهویی خیال انگیز و مبهم