در افق ، چون پنبه ها بر صورت شب

ماه با دندان موجی خرد می شد

باد شیون ها ز بیم غرق می زد

می نهاد آهسته در هنگامه ها ، پا

ابرها آغشته شد با روشنایی

در فضا ، چون برج خاموشی شناور

پر ز وحشت ، پر ز اسرار خدایی