شوقی که جاودانه مرا می سوخت

وز گریه های تلخ پشیمانی

اشکی نمی نشست به دامانش

دیگر نمی گداخت نگاهش را

وان قطره های اشک شبانگاهی

از دل نمی زدود گناهش را