بی آنکه با نگاه سخن راند

دیدم که با نگاه ، مرا می راند

بی آنکه با امید فراخواند

دیدم که با سکوت سخن می گفت

می خواستم به دامنش آویزم

تا بشکنم سکوت غم افزا را