تا در نگاه چشم وی آویزم

وز آتشی که روشنی دل بود

بار دگر ، شراره برانگیزم

شاید که یار گمشده باز اید

وان ماجرای رفته ز سر گیرد

تا ناله های وحشت و نومیدی