می بینمت که گام فرا می نهی به پیش

گاهی به ناز می گذری از برابرم

تا از درون سینه برانگیزی ام خروش

در جامه ای سپید که پوشانده پیکرت

پیراهنی که دوخته ای از حریر ابر

چون آبشار نور ، فروریزد از برت