من مانده بر دریچه ی این چشم ناشناس

می بینمت هنوز ، که می خوانیم به ناز

می بینمت هنوز ، که می رانی ام به خشم

چون دزد آشنا که بکاود ز روزنی

شاید چو نور ماه ، درایم به خوابگاه

بینم که در سیاهی شب ، خیره بر منی