شب در رسید و ، شعله ی گوگردی شفق

نقش ترا که پرتو ماه آفریده بود

خورشید ها ربوده و در برکشیده اند

بر گور بوسه ها ی تو افروخت آتشی

خورشید تشنه خواست که نو شد به یاد روز

آن بوسه را که ریخته از کام مهوشی