چون برگ مرده ای که درافتد به پای باد

خواندم ز دیدگان غم آلود اختران

از آخرین غروب نگاهت اشاره ها

یاد تو با نسیم سبکخیز شب گریخت

وان خنده ای که بر لب تو نقش بسته بود

پژمرد و ، در سیاهی شب چون شکوفه ریخت